Inauguracja sezonu artystycznego 2016/2017
23.09. 2016 r. godz.19.00 sala MCM
Wykonawcy:
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Zielonogórskiej
Czesław Grabowski – dyrygent
Leszek Możdżer– fortepian
Program:
B. Britten-Wariacje i fuga nt. Purcella
M. Ravel-Koncert fortepianowy D-dur na lewą rękę
M. Musorgski /istr.M. Ravel/ – Obrazki z wystawy
Modest Musorgski (1838-1881) – przedstawiciel „Potężnej Gromadki” współczesnych szokował swymi rewolucyjnymi rozwiązaniami kompozytorskimi.
Jednym z największych osiągnięć Musorgskiego jest fortepianowy cykl „Obrazków z wystawy”. Bodźcem do skomponowania dzieła był cios spowodowany przedwczesną śmiercią przyjaciela kompozytora, malarza i architekta Wiktora Hartmanna. W styczniu 1874 roku zorganizowano pośmiertną wystawę jego akwarel i rysunków (makiet dla teatru i projektów dekoracji), którą Musorgski kilkakrotnie odwiedzał. Zdecydował się też uczcić zmarłego przyjaciela na swój sposób – tak zrodził się pomysł skomponowania „Obrazków”. Cykl ukończony został 22 czerwca 1874 roku.
Maurycy Ravel (1875-1937) – to kompozytor, którego trudno przypisać do ściśle określonego kierunku muzyki współczesnej. Zadziwiał swoją odrębnością artystyczną, magią środków dźwiękowych, zastanawiał programem estetycznym. Stworzył bardzo indywidualny styl charakteryzujący się zwłaszcza ogromną wrażliwością na brzmienie, skłonnością do wyrafinowanej harmoniki i kolorystyki. Dwa ostatnie wielkie dzieła Ravela – koncerty fortepianowe D-dur i G-dur powstały w 1931 roku i choć kompozytor pracował nad nimi równocześnie, stworzył dzieła o zupełnie odmiennym charakterze. W czasie komponowania koncertu G-dur otrzymał Ravel od pianisty Pawła Wittgensteina propozycję napisania koncertu na lewą rękę (prawą Wittgenstein stracił podczas I wojny światowej). Pomimo tego specyficznego ograniczenia, potężne brzmienie dzieła nawiązującego do tradycji wielkich pianistów XIX wieku niczym nie ustępuje dziełom pisanym na dwie ręce.. Wirtuozowsko potraktowana partia fortepianu nigdzie nie zdradza, że realizuje ją tylko lewa ręka. W niektórych fragmentach fortepian zastępuje nawet orkiestrę i trudno wyraźnie oddzielić, gdzie jeszcze gra fortepian a już gra orkiestra (zakończenie kadencji).
Benjamin Britten (1913-1976) jest bezsprzecznie najwybitniejszym kompozytorem angielskim II połowy XX wieku. Twórca czasów „burzy i naporu” w muzyce ubiegłego stulecia, lecz zarazem twórca oddany w dużej mierze tradycji. Gdy do tego dodać, że Britten skłaniał się chętnie ku programowości, łatwo zrozumieć szybko rosnące wśród melomanów zainteresowanie jego dziełami. Jest wśród nich wiele pozycji wokalno-instrumentalnych, są utwory zaadresowane do młodego słuchacza, nie brak dzieł wstrząsających, o wielkiej sile sugestii. Wprowadzenie młodych osób w orkiestrę” – taki podtytuł nosi dzieło Benjamina Brittena – „Wariacje i fuga na temat Purcella”. Pierwotnie napisane jako ilustracja muzyczna do filmu „Instrumenty orkiestry” spełnia wymogi ogólnych zasad procesu dydaktycznego. Jest to kompozycja o ogromnym pięknie estetycznym i niezwykłej mocy wyrazu. Kompozytor wykorzystał dwie przedklasyczne formy: wariacje i fugę.