Treść baśni braci Grimm o Jasiu i Małgosi stałą się inspiracją do powstania operowego dzieła scenicznego w postaci muzycznej teatralnej baśni o tym samym tytule. Kompozytor – Engelbert Humperdinck (1854-1921) wystawił swoje dzieło po raz pierwszy w Weimarze w 1893 roku. Premierą dyrygował Richard Strauss. Muzyka osadzona jest w brzmieniowej romantycznej tradycji opery niemieckiej. Kompozytor w latach 1880-81 asystował Wagnerowi w Bayreuth przy tworzeniu Parsifala. Dziś jako samodzielne dzieło koncertowe często grywana jest Uwertura.

Muzyka Claude’a Debussy’ego (1862-1918) na przestrzeni dziejów stanowi zjawisko wyjątkowe. Rozwijająca się wówczas malarska koncepcja nowej estetyki impresjonizmu właśnie w jego twórczości znalazła swoje muzyczne odzwierciedlenie. Subtelność brzmienia w dynamice nie często osiągającej forte, nowa harmonia, barwne plamy dźwiękowe od samego początku wyodrębniają ją spośród całej muzyki europejskiej tego czasu.

Kącik Dziecięcy – to suita napisana w oryginale na fortepian. Składa się z następujących części: Doctor Gradus ad Parnassum, Kołysanka Słoni, Mały Pastuszek, Serenada dla lalki, Taniec pajaca, Taniec śniegu. Dedykowany 3-letniej córce kompozytora utwór odzwierciedla świat dziecięcej wyobraźni, pokoju z zabawkami malowanego impresjonistycznymi dźwiękowymi barwami, nabierając szczególnego kolorytu w wersji na orkiestrę symfoniczną.

Camille Saint-Saëns (1835-1921) w swojej twórczości nawiązywał do wzorów mijającej epoki romantyzmu, cenił klarowność i przejrzystość formy, umiar, wdzięk i elegancję, a także poczucie humoru. Wszystkie te elementy znalazły wyraz w „fantazji zoologicznej” pt. Karnawał zwierząt. Z pomysłem napisania cyklu twórca nosił się ponad dwadzieścia lat. Całość powstała w roku 1886 zaledwie w ciągu kilku dni w Austrii, podczas przerwy w podróży do Paryża. Miała to być niespodzianka na koncert benefisowy zaprzyjaźnionego wiolonczelisty Labouca, zapowiedziany na termin lutowy – stąd w tytule „Karnawał”.

Saint-Saëns nie traktował Karnawału zwierząt jako pełnoprawnego utworu. Był to żart, a niektóre tematy pochodziły od obcych kompozytorów: np żółwie tańczą (bardzo wolno) Galop z operetki Offenbacha „Orfeusz w piekle”, a słonie – w takt granej przez kontrabas zwiewnej melodii „Tańca sylfid” Berlioza.

Tekst Sławomir Kozłowski