Program: M. Weinberg –  Melodie polskie op.47 nr 2

F. Liszt – Koncert fortepianowy A-dur

S. Rachmaninow – Tańce symfoniczne

bilety 50/45 – KUP BILET

Uroczystą inaugurację sezonu 2019/2020 rozpoczynamy muzyką F. Liszta, M. Weinberga, S. Rachmaninowa.

W roku 2019 mija 100 lat od urodzin polskiego kompozytora Mieczysława Weinberga (1919-1996), którego muzyka przez wiele lat pozostawała mało znana. Dziś muzyczny świat odkrywa dzieła Weinberga zachwycając się stylistyką jego dzieł. Pozostający w nurcie kontynuatorów estetyki neoromantycznej kompozytor stworzył własny, charakterystyczny język muzyczny.

Melodie polskie op. 47 nr 2 powstały w 1950 roku jako wyraz tęsknoty za ojczyzną, którą kompozytor opuścił w roku 1939. Przeniósł się wówczas do Mińska, by kontynuować rozpoczęte w Polsce studia muzyczne, od 1943 roku mieszkał w Moskwie. Największą popularność przyniosła mu muzyka napisana do filmu „Lecą żurawie” nagrodzonego Złotą Palmą na festiwalu filmowym w Cannes w 1958 roku. „Melodie polskie” napisane w sposób prosty, niemalże folklorystyczny pełne są witalnego brzmienia, taneczności i brawury oberka, krakowiaka i poloneza, słychać również nostalgiczną „kujawiakową” nutę – wszystko w przepięknej szacie orkiestrowej.

W twórczości Ferenca Liszta fortepian zajmuje wyjątkowe miejsce. Na ten instrument, będący w centrum uwagi romantycznych wirtuozów-kompozytorów Liszt tworzy zarówno miniatury, formy cykliczne, oraz dokonuje transkrypcji najsłynniejszych dzieł symfonicznych. II Koncert fortepianowy A-dur ukończony w 1861 roku w szkicach twórcy zaistniał 22 lata wcześniej. W dziele tym odczuwalne jest wyraźne nawiązanie do formy poematu symfonicznego, którego Liszt był prekursorem. Koncert składa się z sześciu nieprzerwanie wykonywanych ogniw o zmiennym charakterze, ale powiązanych tematycznie. Dzieło na wskroś romantyczne, pełne wirtuozerii wykonawczej w znakomitej proporcji partii solowej i orkiestry.

Tańce symfoniczne op. 45 Sergiusza Rachmaninowa to muzyczno-malarska ilustracja pełna ruchu, światła i cienia, kontrastów dynamicznych i nastrojów. W tym schyłkowym dziele w twórczości kompozytora trudno nie oprzeć się porównaniom do rosyjskiej tradycji Modesta Musorgskiego, Nikołaja Rimskiego-Korsakowa czy nawet Igora Strawińskiego. Rachmaninow w sposób niezwykły prezentuje orkiestrę w ponad 40-minutowej formie, stanowiąc jednocześnie wyzwanie wykonawcze wymagające największego mistrzostwa.

Sławomir Kozłowski