Szanowni Państwo, Drodzy Melomani!
Niezwykle miło jest nam poinformować, że po długiej przerwie- wymuszonej pandemią- Filharmonia Zielonogórska powraca z koncertami z udziałem publiczności.

Już w piątek 21 maja o godz. 20.00 zapraszamy na wyjątkowe Muzyczne spotkanie jubileuszowe z okazji 65-lecia działalności Filharmonii Zielonogórskiej im.Tadeusza Bairda w Zielonej Górze.

Wykonawcami będą:

Beata Bilińska – fortepian

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Zielonogórskiej

Czesław Grabowski – dyrygent

W programie:
T. Baird – Uwertura na orkiestrę „Giocosa”
F. Chopin – Koncert fortepianowy e-moll op.11
S. Moniuszko – Uwertura fantastyczna „Bajka”

Serdecznie zapraszamy wszystkich chętnych i spragnionych muzycznych dźwięków „na żywo”. Bilety w symbolicznej cenie 10 zł można będzie kupić w kasie Filharmonii Zielonogórskiej od poniedziałku (17 maja) od godz.16 oraz przez internet. Ilość miejsc jest ograniczona wymaganiami sanitarnymi.

bilety 10 zł

Jubileuszowy koncert z okazji 65-lecia rozpoczyna Uwertura patrona Zielonogórskiej Filharmonii – Tadeusza Bairda. Kompozytor żyjący w latach 1928-1981 należy do najwybitniejszych twórców polskich XX wieku, o bogatym i różnorodnym dorobku. Jego pierwszoplanowym celem było tworzenie muzyki dostarczającej słuchaczowi głębokich przeżyć, wyrażanie swej osobowości. Nazwany „romantykiem współczesności” jako nadrzędną ideę traktował podporządkowanie środków technicznych muzycznemu wyrazowi.

Debiutował w okresie nie sprzyjającym nowatorskim poczynaniom. Wraz z innymi kompo zytorami polskimi należał w młodości do tzw. „Grupy 49” (od roku powstania 1949), której zało żeniem było uprawianie muzyki komunikatywnej i nieskomplikowanej o ekspresji „pozytywnej” i „optymistycznej”.

Tadeusz Baird był jednym z inicjatorów odbywającego się od 1956 roku Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”

“Giocosa” (1952) oparta na budowie allegra sonatowego jest orkiestrową autotranskrypcją pierwszej części wcześniej napisanej Sonaty nr 2 na fortepian.

Koncert fortepianowy e-moll op. 11 Fryderyka Chopina zajmuje szczególne miejsce w polskiej literaturze muzycznej. Wirtuozowskie dzieło nawiązujące do romantycznego stylu brillante na stałe weszło do repertuaru najwybitniejszych pianistów całego świata.  Praca nad Koncertem e-moll op. 11 trwała od kwietnia do sierpnia 1830 roku. Koncert, dedykowany Friedrichowi Kalkbren nerowi, wydany został jako pierwszy, w 1833 roku w Paryżu i w Lipsku.

Zarówno Koncert e-moll, jak również napisany wcześniej Koncert f-moll były pierwszymi znaczącymi utworami, które powstały po ukończeniu przez Chopina studiów. Oba utwory zostały zaprezentowane najpierw w gronie elity muzycznej Warszawy oraz przyjaciół kompozytora, a następnie szerszej publiczności w Teatrze Narodowym. W rubryce Rozmaitości „Powszechnego Dziennika Krajowego” z dnia 25 września 1830 roku pojawiła się recenzja napisana przez Stefana Witwickiego uczestniczącego w premierze Koncertu e-moll: „Fryderyk Chopin ułożył drugi wielki koncert […] Jest to utwór geniusza.”

W obu Koncertach Chopin doprowadza do doskonałości środki typowe dla stylu brillant. W partiach solowych odnajdujemy: błyskotliwość, wirtuozerię, różnorodność ornamentalnych figur pianistycznych i popisowość, połączoną z poetycznością fortepianowej kantyleny.

 

Uwertura koncertowa „Bajka” przez samego Moniuszkę określana była jako „uwertura fantastyczna”. Utwór został wykonany po raz pierwszy w Wilnie – 1 maja 1848r. pod dyrekcją kompozytora, a następnie – w 1849r. – w Petersburgu. Zadedykowany został Aleksandrowi Dargomyżskiemu – zaprzyjaźnionemu z Moniuszką kompozytorowi rosyjskiemu. Pomimo dużego sukcesu, jakim były pierwsze wykonania, „Bajka” nie została wydana drukiem za życia twórcy. Z czasem zyskała sobie trwałą pozycję w repertuarze koncertowym i do dziś cieszy się popularnością. Powszechnie także uważana jest za rodzaj pierwszego w naszej literaturze muzycznej poematu symfonicznego. Moniuszko nadał uwerturze programowy francuski podtytuł „Conte d’hiver” (Baśń zimowa), jednakże nie dołączył żadnych objaśnień dotyczących programu

Sławomir Kozłowski

 

Beata Bilińska – koncertująca pianistka, kameralistka, pedagog. Doktor habilitowana sztuk muzycznych, profesor nadzwyczajny Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Należy do czołówki polskich pianistów.
Od ponad dwudziestu lat prowadzi intensywną działalność artystyczną, występując z koncertami symfonicznymi, recitalami solowymi i kameralnymi w Polsce oraz za granicą.
Prowadzi również liczne kursy mistrzowskie w kraju i za granicą oraz zasiada w jury ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów pianistycznych (m.in. XVII International Chopin Piano Competition  in Asia oraz Międzynarodowy Konkurs Młodych Pianistów „Arthur Rubinstein in Memoriam”).

Występowała na wielu prestiżowych festiwalach i koncertowała m.in.  w Austrii, Argentynie, Bułgarii, Czechach, Danii, Finlandii, Francji, Irlandii, Japonii, Litwie, Łotwie, Mołdawii, Niemczech, Norwegii, Rosji, Rumunii, Słowacji, Szwajcarii, Szwecji, Ukrainie, Ukrainie, USA i we Włoszech.

W 1996 roku
ukończyła Akademię Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie fortepianu prof. Andrzeja Jasińskiego, uzyskując dyplom z wyróżnieniem. Po studiach przez 6 lat pełniła funkcję asystenta prof. Jasińskiego. Obecnie pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego w macierzystej uczelni.

Poza pracą na macierzystej uczelni, Beata Bilińska od 2014 roku prowadzi klasę fortepianu w PSM I i II st. im. M. Karłowicza w Katowicach oraz od 2017 roku      w OSM I i II st. im. F. Chopina w Bytomiu. Jej wychowankowie zdobyli od tego czasu ponad 20 czołowych nagród na ogólnopolskich i zagranicznych konkursach pianistycznych.

Jest laureatką
wielu ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów pianistycznych
i stypendiów, m.in. Towarzystwa im. F. Chopina w Warszawie, Ministerstwa Kultury i Sztuki oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego, za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury.

Współpracowała z większością polskich dyrygentów
oraz z zagranicznymi mistrzami batuty, m.in.:
Massimiliano Caldi, Antal Matyas, Wolfgang Michel, Jiri Mikula, Dainius Pavilionis, Kriss Russmann, Brian Schembri, Christian Schumann, Lothar Seyfarth, Eugene Tzigane, Takao Ukigaya

Brała udział w projektach kameralnych
m.in. wielokrotnie z Kwartetem Śląskim i Krakowskim Kwintetem Dętym oraz z instrumentalistami: Jakubem Jakowiczem, Konstantym Andrzejem Kulką, Rafałem Kwiatkowskim, Patrycją Piekutowską, Agatą Szymczewską i Marcinem Zdunikiem.

W 2003 roku
zadebiutowała w Carnegie Hall, w głównej sali „Isaac Stern Auditorium”
w Nowym Jorku. Jako pierwsza polska pianistka wykonała Koncert fortepianowy „Zmartwychwstanie” Krzysztofa Pendereckiego, a w roku 2011 została prawykonawczynią II Koncertu fortepianowego Wojciecha Kilara.

W swoim dorobku posiada 12 płyt CD, na których znalazły się nagrania muzyki Ludwiga van Beethovena, Fryderyka Chopina, Sergiusza Rachmaninowa, Modesta Musorgskiego, Sergiusza Prokofiewa, kompozycje na skrzypce i fortepian polskich kompozytorów XX wieku, utwory kameralne W. A. Mozarta, Francisa Poulenca, Aleksandra Tansmana i Mikołaja Góreckiego oraz Koncert Fortepianowy „Zmartwychwstanie” Krzysztofa Pendereckiego (2005) i II Koncert fortepianowy Wojciecha Kilara (2014).

Beata Bilińska była dwukrotnie nominowana do „Paszportu Polityki” oraz pięciokrotnie do nagrody „Fryderyk” (2003, 2004, 2013, 2015, 2018). W 2015 roku otrzymała Statuetkę „Fryderyk” za płytę z nagraniem II Koncertu fortepianowego Wojciecha Kilara (Aukso / Moś / 2014). Za swoje pozostałe płyty otrzymała liczne nagrody fonograficzne, m.in.: dwukrotnie „Pizzicato Supersonic Award” w Luxemburgu, „Joker Award” przyznawaną przez belgijskie „Les Crescendo”,  „Scherzo Award” w Madrycie i „Musica Award” w Rzymie oraz najbardziej prestiżowe wyróżnienie fonograficzne MIDEM Classical Award 2008.

Biogram z oficjalnej strony artystki