17 września o godz. 19.00 zapraszamy na koncert symfoniczny. Zielonogórską orkiestrę gościnnie poprowadzi Bassem Akiki, solistą będzie Karol Radziwonowicz.

Wykonawcy:

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Zielonogórskiej

Bassem Akiki – dyrygent

Karol Radziwonowicz – fortepian

 

Program: L. van Beethoven – V Koncert  fortepianowy Es-dur op. 73

R.Strauss – II Symfonia f-moll op. 12

bilety 50/35

Zapraszamy na koncert z dwoma wielkimi dziełami symfonicznymi. Koncert poprowadzi Bassem Akiki – dyrygent pochodzenia libańskiego, obecnie dyrektor  muzyczny Opery Wrocławskiej o bogatym dorobku artystycznym (koncertowym i fonograficznym) związanym z wiodącymi  orkiestrami symfonicznymi w Polsce oraz współpracujący z zespołami w Niemczech, Belgii i Stanach Zjednoczonych.

Partię solową w V Koncercie fortepianowym op. 73 L. van Beethovena wykona wybitny polski pianista – Karol Radziwonowicz – uznany pedagog, juror oraz ambasador muzyki polskiej występujący w najważniejszych światowych salach koncertowych. W 2019 roku został zaproszony przez Polskie Radio do grona ekspertów Płytowego Trybunału Dwójki poświęconemu właśnie V Koncertowi fortepianowemu Beethovena, którego jest wielokrotnym wykonawcą ostatnio m.in z Orkiestrą Sinfonia Viva.

Muzyka fortepianowa Ludwiga van Beethovena (1770-1827) była bliska kompozytorowi przez całe życie i zawsze poświęcał jej dużo uwagi. Drugą jego pasją była symfonika, a przenikanie się tych dwóch dziedzin twórczości najbardziej widoczne jest w koncertach fortepianowych. V Koncert fortepianowy Es-dur op. 73 powstał w roku 1809 i uznaje się go za kulminacyjny punkt w twórczości fortepianowej ostatniego z klasyków wiedeńskich. Dzieło na wskroś wirtuozowskie rozbrzmiewa w pełnej harmonii pomiędzy partią solisty i orkiestry w ramach  idealnej formy. Zadedykowany arcyksięciu Rudolfowi koncert zyskał miano “Cesarski”, nadane najprawdopodobniej przez angielskiego wydawcę – J. Baptistę Cramera. Okoliczności powstania dzieła związane są z czasem wkroczenia wojsk napoleońskich do Wiednia i nieprzypadkowa jest tu zbieżność tonacji z III Symfonią Es-dur (Bohaterską), którą początkowo kompozytor zamierzał zadedykować Napoleonowi.

W lipcu 1809 roku, tuż po zakończeniu pracy nad koncertem Beethoven pisał do swojego wydawcy: “nic prócz bębnów, armat, ludzi, nędzy wszelkiego rodzaju”. Musiał wówczas uciekać do piwnicy brata i zakrywać uszy poduszkami, aby ratować słabszy słuch z powodu oblężenia. To jedyny z koncertów Beethovena, którego kompozytor nie grał publicznie.

II Symfonia f-moll op. 12  Richarda Straussa (1864-1949) powstała w latach 1883-84 i należy do wczesnych dzieł kompozytora, czerpiącego twórcze inspiracje z muzycznego dziedzictwa postbeethovenowskiego romantyzmu. Młodzieńcze lata w twórczości Straussa związane były równolegle z działalnością dyrygencką. Pod jego batutą rozbrzmiewały dzieła wielkich niemieckich symfoników: Beethovena, Brahmsa czy Brucknera. Twórczością Wagnera Strauss zainteresuje się kilka lat później. II Symfonia f-moll oparta jest na typowej kontrastowej czteroczęściowej budowie, wyraźnie osadzona w tonalności dur-moll. W tym wczesnym dziele słychać już jednak brzmienie orkiestry zapowiadające przyszłe poematy symfoniczne, które przyniosą kompozytorowi międzynarodowy rozgłos.

Pierwsze wykonanie 13 grudnia 1884 r. poprowadził Theodore Thomas dyrygując New York Philharmonic Orchestra. W Europie Symfonia zabrzmiała po raz pierwszy w październiku 1885 r. pod batutą kompozytora, który wykonał na tym samym koncercie partię solową Koncertu fortepianowego c-moll nr 24 Mozarta.

W I części rozwój materiału melodycznego nawiązuje do beethovenowskich symfonii (VII i III) oraz Uwertury Egmont. Szczególny wyraz ma część II – Scherzo, które podczas dwóch koncertów w Mediolanie w 1887 r. Strauss powtarzał dwukrotnie.

Pracując nad rozwojem swojej stylistyki muzycznej Strauss powracał kilkakrotnie do prezentacji koncertowych II Symfonii. Przedstawił ją w 1899 r. w Heildelbergu, w 1903 r. z Royal Concertgebouw Orchestra w Amsterdamie, a w 1935 r. zrealizował audycję radiową z Orkiestrą Symfoniczną Radia Berlińskiego.

BASSEM AKIKI – dyrygent Polsko-libański dyrygent, doktor sztuki, od 2020 roku pełniący funkcję dyrektora muzycznego Opery Wrocławskiej, współpracuje z wieloma orkiestrami i teatrami muzycznymi na świecie. Studiował filozofię na Lebanese International University (Bejrut). Ukończył z wyróżnieniem dyrygenturę chóralną na Akademii Muzycznej w Krakowie, a z wynikiem celującym dyrygenturę symfoniczno-operową w AM we Wrocławiu. Wykształcenie w dziedzinie filozofii pozwoliły Bassemowi Akiki na przeanalizowanie związków filozofii z muzyką: pracę magisterską poświęcił tematyce relacji pomiędzy Richardem Wagnerem, Fryderykiem Nietzsche a Richardem Straussem, następnie obronił rozprawę doktorską pt. Antropocentryzm i teocentryzm w muzyce XXI wieku na przykładzie opery Petera Eotvos’a Angels in America na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. Opera ta została wykonana po raz pierwszy w Polsce właśnie pod jego batutą, w ramach festiwalu Opery Współczesnej w październiku 2012 roku we Wrocławiu. Muzyczne zainteresowania Bassema Akiki skupiają się wokół muzyki Zachodu i Wschodu, których wzajemne wpływy stanowiły temat wykładów prowadzonych w latach 2007–2009 w Uniwersytecie im. Phillipsa w Marburgu (Niemcy). Prowadził także wiele kursów mistrzowskich między innymi w Queen Elisabeth Music Chapel w Waterloo, w Akademii Operowej przy Operze Królewskiej La Monnaie w Brukseli i w Swarthmore College w Stanach Zjednoczonych. Bassem Akiki zadebiutował, prowadząc przedstawienie Traviata G. Verdiego z zespołem Opery Wrocławskiej, w wieku 24 lat. Poza klasycznym repertuarem prowadził światowe premiery wielu dzieł współczesnych kompozytorów. W 2012 roku – opera Slow man N. Lens/J. M Coetzee w Teatrze Wielkim w Poznaniu, w 2014 r. zadebiutował w Teatrze La Monnaie w Brukseli przygotowując premierę spektaklu Shell Shock” N. Lens/N.Cave, w 2015 r. poprowadził w brukselskim królewskim teatrze operowym światową premierę opery Medúlla z muzyką Björk. W 2018 r. – poprowadził operę „Orfeo and Majnun” podczas festiwalu Aix-en-Provence, a w 2019 r. premierowy spektakl „Frankenstein” Marka Gery. Bassem Akiki jest gościnnym dyrygentem w wielu teatrach operowych i filharmoniach w Polsce (Teatr Wielki Opera Narodowa w Warszawie, Teatr Wielki w Poznaniu, NFM we Wrocławiu czy NOSPR w Katowicach) i na świecie (Opera Królewska La Monnaie w Brukseli czy Chamber Orchestra of Philadelphia).

KAROL RADZIWONOWICZ – fortepian

Jest wszechstronnym pianistą, wykształconym w Polsce i USA. Naukę gry rozpoczął w Warszawie u ojca, Henryka Radziwonowicza, a kontynuował u Aleksandry Sosnowskiej i prof. Barbary Muszyńskiej. Następnie jako stypendysta Fundacji Fulbrighta, doskonalił swe umiejętności pod kierunkiem wybitnego pianisty-pedagoga Georgy Seboka w Indiana University School of Music w Bloomington, USA.

Od wielu lat prowadzi ożywioną działalność artystyczną koncertując z wieloma znanymi orkiestrami symfonicznymi w Polsce i zagranicą. Bierze udział w znaczących międzynarodowych festiwalach muzycznych – Paryż, Moskwa, Warszawa, Duszniki Zdrój, Quebek, Praga, San Francisco, Berlin, Salzburg, Tokio, Mediolan, Pescara i inne.

Jego podróże artystyczne prowadzą przez wszystkie kontynenty. Kilka występów, do których artysta przywiązuje szczególną wagę to: wykonanie „Fantazji Polskiej” I. J. Paderewskiego w Carnegie Hall, w Nowym Jorku – 4 listopada 2001 r; koncert F. Chopina w wielkiej sali Festspielehaus w Salzburgu (maj 2003); koncert W.A. Mozarta w Berlińskiej Filharmonii (październik 2003); inauguracja sezonu koncertowego „Societé des Concerts de Fribourg” w Szwajcarii wykonaniem Koncertu b-moll P. Czajkowskiego (październik 2005).

Pianista zajmuje się również działalnością pedagogiczną: prowadzi klasy mistrzowskie zapraszany przez uczelnie w Tokio, San Francisco, Hawanie, San Jose, Krakowie. Od wielu lat jest też jurorem konkursów pianistycznych krajowych i zagranicznych. W roku 2005 zostaje zaproszony do jury pierwszego eliminacyjnego etapu XV Między narodowego Pianistycznego Konkursu im. F. Chopina w Warszawie. Jako jedyny pianista na świecie, Karol Radziwonowicz nagrał wszystkie dzieła fortepianowe Ignacego Jana Paderewskiego. (Nagroda francuskich krytyków „Diapason”). Nagrał również wszystkie utwory F. Chopina na fortepian z orkiestrą w wersji kameralnej, z kwintetem smyczkowym“ I Solisti di Varsavia”. (Nominacja do nagrody “Fryderyk 1998”).

Jego rozległy repretuar obejmuje nie tylko klasykę europejskiej literatury fortepianowej ale również dzieła rzadziej wykonywane: Szymanowskiego, Prokofiewa, Scriabina, Bartoka czy Gershwin’a.

Sławomir Kozłowski