Koncertem symfonicznym 21 kwietnia o godz. 19.00 rozpocznie się w Filharmonii Zielonogórskiej Festiwal „Klasyka bez granic” – cykl realizowany dzięki dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i pod Honorowym Patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Piotra Glińskiego.Idea Festiwalu to integracja różnych środowisk, społeczności, ale także krajów. Stąd właśnie nazwa, która podkreśla brak granic w świecie kultury, otwartość nas, Polaków, na to co dobre, piękne i wartościowe. To także doskonała okazja do prezentacji polskiego dziedzictwa narodowego i podjęcie prób interpretacji spuścizny naszych przodków przez zagranicznych artystów. Tegoroczną edycję otwo-rzymy koncertem bardzo wyjątkowym, na który utwór napisał Rektor Monachijskiego Uniwersytetu Muzycznego. W ramach współpracy z Niemcami do udziału zaproszony zostaje także niemiecki solista – Joel von Lerber. Zdecydowanie polskim akcentem będzie koncert ze wszystkimi czterema „Litaniami Ostrobramskimi” Stanisława Moniuszki, wybitnym dziełem o charakterze religijnym. Inne, szczególnie warte podkreślenia wydarzenia, to m.in.: koncert „Pieśni Różnych Narodów”, gdzie zaprezentowane będą oryginalne kompozycje zagranicznych twórców do polskich tekstów, koncerty o charakterze edu-kacyjnym i prospołecznym (m.in. Szkolne Koncerty Symfoniczne, cykl „Muzyczne Raczkowanie”, kon-certy na Dzień Matki i Dzień Dziecka) czy koncerty promenadowe.
Joel von Lerber – harfa
Joanna Sochacka – fortepian
Orkiestra Symfoniczna FZ
Rafał Kłoczko – dyrygent
Sławomir Kozłowski – prowadzenie
Maurice Ravel – La Valse, Ma mere l’Oye
Bernd Redmann – Cut (prawykonanie)
Joaquin Rodrigo – Concierto de Aranjuez
W.A. Mozart – Koncert fortepianowy d-moll nr 20 KV 466
bilety 50/35 – koncert abonamentowy
Napisane w 1939 r. Concierto de Aranjuez należy do najbardziej znanych i rozpoznawalnych utworów hiszpańskiego gitarzysty i kompozytora Joaquína Rodrigo. Szczególnie dużą popularnością cieszy się druga część 3-cześciowego dzieła, często wykorzystywana w filmach i muzyce rozrywkowej. Pierwotnie koncert został napisany na gitarę solo oraz orkiestrę symfoniczną. Jednak w 1974 r. Rodrigo opracował autorską wersję na harfę z towarzyszeniem orkiestry. Tytuł nawiązuję do ogrodów pałacu w Aranjuez. „Zapach magnolii, śpiew ptaków i tryskanie fontann” – to słowa Rodrigo opisujące Concierto de Aranjuez . Niewidomy od trzeciego roku życia kompozytor, chciał za pomocą dźwięków oddać zmysłowość miejsca, w którym wraz z żoną Victorią spędzali miesiąc miodowy. W muzyce autor nawiązuje do hiszpańskiego folkloru i tańców dworskich. Tworzy wyidealizowany obraz poprzedniej epoki tworząc klimat jaki mógł panować na przełomie XVIII i XIX wieku na dworze Królewskim w Aranjuez.
Ma Mère l’Oye („Moja matka gęś”) pierwotnie powstała jako kompozycja fortepianowa (na fortepian na cztery ręce). Spośród 5 części, pierwszą napisał w 1908 r., zaś cztery kolejne dwa lata później. Już w 1912 r. Ravel zinstrumentował całość. Kompozytor stworzył suitę z myślą o dzieciach przyjaciół Jeanie i Mimi Godebskich, wnukach polskiego rzeźbiarza Cypriana Godebskiego. Jako źródło inspiracji posłużyły mu m.in. barokowe teksty Charles’a Perraulta. Ich baśniowe tytuły (Śpiąca Królewna, Tomcio Paluch, Brzydulka, Rozmowy Pięknotki z Potworem i Zaczarowany ogród) dały nieograniczone pole do popisu i odmalowania za pomocą dźwięków obrazów uwiecznionych w tekstach francuskiego poety. Utwór po dziś dzień zachwyca inwencją melodyczną, bogactwem harmonicznym i mistrzowską instrumentacją, dzięki czemu jest bodaj najczęściej (obok Bolera) granym symfonicznym utworem Ravela. Ciekawostką jest fakt że, dzieło doczekało się również wersji scenicznej dzięki stworzonej do muzyki chorografii autorstwa Michaiła Fokina – znakomitego tancerza związanego ze słynnym Les Ballets Russes Siergieja Diagilewa. Z myślą właśnie o tym zespole Ravel napisał La Valse. Utwór powstał na zamówienie Diagilewa, którego przedstawienia w tamtym czasie bywały największą sensacją artystyczną w Europie. Walc kompozytor określił mianem poème chorégraphique pour orchester wskazując nie tylko na taneczny, ale i jego sceniczny charakter. Niestety rosyjski impresario uznał, że utwór choć wspaniały, nie nadaje się na scenę. Trudno dziwić się reakcji kompozytora, który obruszony opinią zerwał wszelkie kontakty z Diagilewem.
Joel von LERBER
Rozpoczął naukę gry na harfie w wieku sześciu lat w Konserwatorium Berneńskim, pod okiem Nathalie Chatelain i Simona Bilgera. W 2009 roku podjął studia w Hochschule für Musik w Bazylei u prof. Sary O’Brien, a następnie kontynuował je u niej w Hochschule der Künste w Zurychu. Kształcił się też u prof. Marii Graf w Hochschule für Musik Hanns Eisler w Berlinie. Muzyk korzystał również z artystycznych wskazówek tak renomowanych harfistów, jak I Helga Storck, Isabelle Moretti, Jana Bouskova, Xavier de Maistre.
Artysta jest laureatem wielu nagród, w tym I nagrody oraz nagrody specjalnej na Konkursie Młodej Muzyki w Szwajcarii (2008), I nagrody na Międzynarodowym Konkursie Harfowym organizowanym przez Franz Josef Reinl-Stiftung (2011), I nagrody i nagrody publiczności na Konkursie im. Louisa Spohra w Niemczech (2013) , VI nagrody na Międzynarodowym Konkursie Harfowym w Bloomington w USA (2013), III nagrody w Konkursie Złota Harfa w Petersburgu (2014), II nagrody oraz nagrody specjalnej na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. Michała Spisaka w Dąbrowie Góniczej, II nagrody na V Międzynarodowym Konkursie Harfowym w Meksyku (2017) , II nagrody oraz dwóch nagród specjalnych na XX Międzynarodowym Konkursie Harfowym w Akce w Izraelu (2018).
Koncertował z takimi zespołami, jak Kammerorchester Bern, Musikkollegium Winterthur, Schleswig-Holstein Musikfestival Orchestra, l’Orchestre de l’Opéra de Rouen, Sinfonia Varsovia, Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, Staatstheater Braunschweig, Philharmonisches Orchester der Hansestadt Lübeck, Haifa Symphony Orchestra, Orquesta Filarmónica de la Ciudad de México oraz musicAeterna.