19 kwietnia zapraszamy na kolejny, wyjątkowy koncert w ramach realizacji trzeciej edycji Festiwalu „Klasyka bez Granic”.
Hubert Rutkowski – fortepian
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Zielonogórskiej
Paweł Kos–Nowicki – dyrygent
Sławomir Kozłowski – prowadzenie
PROGRAM
Felix Mendelssohn–Bartholdy
Uwertura do Snu nocy letniej
Maurice Ravel
Koncert fortepianowy G-dur
Wolfgang Amadeus Mozart
Symfonia Es-dur KV 543 (nr 39)
Na trylogię późnych symfonii Mozarta składają się dzieła opatrzone numerem katalogowym KV 543, 550 i 551. Dodajmy, że są to ostatnie utwory z tego gatunku, które napisał kompozytor. Wszystkie powstały w bardzo krótkim okresie, zaledwie trzech miesięcy 1788 r. Niestety
nie zostały nigdy wykonane za życia kompozytora, który zmarł 3 lata później. O ile
absolutnym hitem jest Symfonia g-moll (nr 40) oraz ostania określana mianem „Jowiszowej”, tak Symfonia Es-dur (nr 39) cieszy się nieco mniejszą popularnością. Dodajmy przy tym, że nie jest dziełem, które choćby na krok ustępowało geniuszowi pozostałych dwóch. Podobnie jak g-moll i C-dur, tak i ta ma budowę czteroczęściową – z szybkimi częściami skrajnymi, powolnym drugim ogniwem i poprzedzającym finał menuetem. W Trzydziestej dziewiątej Mozart rozpoczyna utwór powolnym wstępem, w którym nie brakuje chromatyki. Kontrastujące tematy tworzą allegro sonatowe, a charakter całości przywodzi na myśl tańce dworskie. Ciekawie postępuje też z Menuetem, gdzie środkowe trio wzoruje na ludowym lenderze. Interesująca jest także sama instrumentacja. Jest to jedyna z symfonii Mozarta, w której nie używa obojów przez co uzyskuje momentami ciemniejsze, przywodzące na myśl fragmenty z Czarodziejskiego fletu, brzmienia.
Prezentacja Koncertu fortepianowego G-dur Ravela przez pianistkę Marguerite Long, w trakcie trwającego w latach 30. XX wieku jej tournée po Europie, stało się pretekstem do jedynej wizyty wybitnego
francuskiego kompozytora w Polsce. Ravel odwiedził Warszawę w marcu 1932 r., kiedy to na scenie Filharmonii Warszawskiej zabrzmiał Koncert fortepianowy. Jego prawykonanie miało miejsce zaledwie dwa miesiące wcześniej w Paryżu, zatem możemy sobie wyobrazić z jakim zainteresowaniem spotkała się w Polsce nowinka zachodniego twórcy. Pracę nad utworem Ravel rozpoczął w 1911 r., lecz przerywał ją kilkukrotnie. W międzyczasie powstał m.in. Koncert fortepianowy D-dur (na lewą rękę), dzieło zamówione przez pianistę Paula Wittgensteina, który stracił prawe ramię w czasie I wojny. Koncert G-dur wg słów samego twórcy nawiązuje do tradycji Mozarta i Saint-Saënsa, co miało wskazywać na ideał równowagi i klarowności. Nawiązanie do twórczości tego drugiego szczególnie zauważalne jest w finale i przywodzi na myśl jego V Koncert fortepianowy.
Bilety 60/40
Koncert abonamentowy
Hubert Rutkowski
Intepretacje Huberta Rutkowskiego kształtuje jego pasja do estetyki wykonawczej starej szkoły XIX wieku. U podstaw rozwoju jego profilu artystycznego leżą tradycje pianistyczne Fryderyka Chopina, Teodora Lesztyckiego i ich spadkobierców, takich jak np. Karol Mikuli, Moritz Rosenthal, Raul Koczalski czy Artur Schnabel.
W 2007 roku pianista wygrał Międzynarodowy Konkurs Chopinowski w Hanowerze. Otrzymał również wyróznienie “Medalla per Unanimitat” na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym Marii Canals w Barcelonie (2006). W 2013 roku został odznaczony prestiżową nagrodą Berenberg-Kulturpreis w Hamburgu.
Pianista jest absolwentem Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, w klasie prof. Anny Jastrzębskiej-Quinn. W latach 2005-2010 odbył studia podyplomowe w Hochschule für Musik und Theater w Hamburgu w klasie prof. Jewgenija Koroliova.
W ostatnich latach pasją Huberta Rutkowskiego stały się fortepiany historyczne. Jako pianista i pedagog współpracuje z kolekcją fortepianów historycznych Museum für Kunst und Gewerbe w Hamburgu. W roku 2013 nagrał płytę z utworami C. Debussy’ego na fortepianie Erarda (1880), w roku 2018 ukazała się jego płyta z utworami F. Chopina na fortepianie Pleyela (1847) dla wytwórni Piano Classics.
Ważnym momentem w karierze Huberta Rutkowskiego było dokonanie nagrań płytowych nieznanych dzieł fortepianowych Juliana Fontany, przyjaciela i ucznia F. Chopina oraz utworów Teodora Leszetyckiego dla wytwórni Acte Préalable (2007, 2008). W Roku Chopinowskim 2010 artysta zrealizował nagranie “Pupils of Chopin” dla wytwórni Naxos. Od tego czasu prowadzi aktywną działalność koncertową w większości krajów Europy, Azji, Ameryki Łacińskiej i USA. Koncertował w ramach festiwali takich jak m.in. Schleswig Holstein Musik Festival, Husum Klavierfestival, Ars Longa Music Festival w Moskwie, Festiwal Mozartowski w Warszawie, Festiwal Paderewskiego w Paso Robles (USA), Festiwal Artura Rubinsteina w Łodzi, Międzynarodowy Festiwal Paderewskiego Warszawie.
Pianista występuje z renomowanymi artystami i dyrygentami, takimi jak Lilya Zilberstein, Alexei Lubimov, Łukasz Borowicz, Martin Haselböck, Jamie Phillips czy José Maria Florêncio.
Hubert Rutkowski jest dyrektorem artystycznym Chopin Festival w Hamburgu, jak również inicjatorem i dyrektorem Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego Teodora Leszetyckiego w Hochschule für Musik und Theater w Hamburgu.
W kwietniu 2010 roku wygrał konkurs na stanowisko profesora Hochschule für Musik und Theater w Hamburgu, jako jeden z najmłodszych profesorów w Niemczech. Od tego czasu prowadzi własną klasę fortepianu. Od 2014 roku jest kierownikiem Katedry Fortepianu tejże Uczelni.
Paweł Kos-Nowicki
Pochodzi z Lublina. Absolwent Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie kształcił się pod kierunkiem prof. Bogusława Madeya. Uczestniczył w kursach dyrygenckich prowadzonych przez Sir Colina Daviesa i Jerzego Salwarowskiego. Laureat III Ogólnopolskiego Przeglądu Młodych Dyrygentów im. Witolda Lutosławskiego w Białymstoku, stypendysta Ministra Kultury i Sztuki.
Jest cenionym interpretatorem muzyki oratoryjnej oraz dzieł klasycznych. Nie stroni również od muzyki innych epok oraz dzieł najnowszych. Zadebiutował w 1999 r. w sali Filharmonii Lubelskiej jako dyrygent Orkiestry Trybunału Koronnego. Współpracował także z orkiestrami: Filharmonii Podkarpackiej, Filharmonii Zielonogórskiej, Filharmonii Świętokrzyskiej, Filharmonii Kaliskiej, Elbląską Orkiestrą Kameralną oraz zespołem muzyki dawnej Altberg Ensemble. W latach 2000-2010 był szefem Nowej Orkiestry Kameralnej. W 2010 r. z jego inicjatywy rozpoczęły działalność chór i orkiestra Warsaw Camerata.
Ma w swoim dorobku archiwalne nagrania dla Polskiego Radia, m.in.: Divertimenta S. Czarneckiego z Orkiestrą Polskiego Radia w Warszawie, Czterech pór roku A. Vivaldiego z Katarzyną Dudą, oratorium Mesjasz G. F. Haendla z Emmą Kirkby i Michelem Chancem, Koncertu fortepianowego Es-dur op. 42 F. Riesa i in. Dokonał szeregu prawykonań utworów kompozytorów polskich i zagranicznych, m.in.: P. Mossa, R. Twardowskiego, A. Williamsa, J. Dawe’a.
Współpracował z wieloma znakomitymi solistami, m.in.: Emmą Kirkby, Leonorą Armellini, Michaelem Chancem, Martinem Garcia Garcia, Joanną Woś, Agatą Szymczewską, Krzysztofem Jakowiczem, Tomaszem Strahlem, Marcinem Zdunikiem czy Pawłem Kowalskim.
DOFINANSOWANO ZE ŚRODKÓW MINISTRA KULTURY I DZIEDZICTWA NARODOWEGO


