Aleksandra Świgut – fortepian
Orkiestra Symfoniczna FZ
Nimrod David Pfeffer – dyrygent
prowadzenie: Sławomir Kozłowski

Program:
PIOTR CZAJKOWSKI
I Koncert fortepianowy b-moll op. 23
STANISŁAW MONIUSZKO
Suita baletowa z opery Hrabina
RICHARD STRAUSS
poemat symfoniczny Don Juan

Bilety 60/40
Koncert abonamentowy

Piotr Czajkowski (1840-1893) zajmuje w historii muzyki miejsce dość szczególne. Ten wielki rosyjski romantyk nie był radykalnym nowatorem, potrafił jednak stworzyć bardzo oryginalny własny styl, charakteryzujący się silnym emocjonalizmem, kantylenową melodyką, specyficzną harmoniką i ogromnie barwną instrumentacją.

I koncert fortepianowy b-moll op.23 należy do największych „przebojów” muzyki poważnej. Myliłby się jednak ten, kto sądzi, że popularność tę koncert zdobył od razu. Wystarczy przytoczyć tu chociażby dwie opinie z roku 1875: Gazety petersburskiej – „Pierwszy koncert fortepianowy Czajkowskiego jest jak pierwszy naleśnik – jest do niczego”, czy Gazety bostońskiej – „Ten niezwykle trudny, dziwny, dziki, ultranowoczesny rosyjski koncert jest kompozycją Piotra Czajkowskiego, młodego profesora konserwatorium moskiewskiego … czy kiedykolwiek zdołamy nauczyć się kochać taką muzykę?”. Po raz pierwszy wykonał ten koncert Hans von Bülow  w Bostonie 25 października 1875r. (z dużym powodzeniem) stając się jednocześnie jego głównym propagatorem. Pierwsze wykonanie utworu w Rosji przez Gustawa Krossa odbyło się w Petersburgu 1 listopada 1875r., a 25 listopada wykonał koncert po raz pierwszy Sergiusz Taniejew (wówczas jeszcze bardzo młody, ulubiony uczeń Czajkowskiego).

Koncert fortepianowy b-moll  jest typem koncertu symfonicznego (świetny zmysł orkiestracji Czajkowskiego!). Jednocześnie jest to przykład znakomitego stylu pianistycznego ożywiającego tradycje lisztowskie – kompozytor wykorzystuje tu w pełni całą skalę instrumentu i wszystkie środki techniki pianistycznej. Dzieło cechuje się także pięknymi tematami, przejrzystą (choć wcale nie konwencjonalną) formą, a przy tym wszystkim także rosyjskim charakterem.

Stanisław Moniuszko (1819-1872) przeszedł do historii jako twórca polskiej opery narodowej i jeden z najwybitniejszych polskich twórców pieśni. Trafiał do najszerszych rzesz społeczeństwa, a jego muzyka była tą, która podobnie jak „Trylogia” Sienkiewicza – służyła w ciężkich czasach zaborów „pokrzepieniu serc”. Nie był takim jak Chopin nowatorem, jego twórczość nie miała zasięgu europejskiego i nie wpłynęła na zrewolucjonizowanie warsztatu innych kompozytorów, jednak w historii muzyki polskiej jego rola jest ogromna.

Hrabina jest trzecią ukończoną przez kompozytora operą, a jej tematyka poświęcona została Warszawie i jej mieszkańcom. Młoda wdowa zaprasza do swojej posiadłości gości, którzy przygotowują bal kostiumowy z elementami przedstawienia.

Z fragmentów tanecznych z II aktu zestawiona została suita baletowa: Zefir goniący Florę, Neptun na Wiśle, Taniec Satyrów i Kotyljon. Napisana w 1859 r. opera zabrzmiała po raz pierwszy w Operze Warszawskiej 7 lutego 1860 r. Przewijający się w treści wątek patriotyczny przyczynił się do popularności dzieła w latach poprzedzających powstanie styczniowe.

Richard Strauss (1864-1949) pochodzący z Monachium jest jednym z najważniejszych przedstawicieli późnoromantycznej muzyki niemieckiej. Młodzieńcze zainteresowanie muzyką Schumanna i Mendelssohna pozostawił na rzecz estetyki wykreowanej przez Richarda Wagnera. Poemat symfoniczny Don Juan skomponowany został przez 25-letniego kompozytora znakomicie władającego już sztuką orkiestracji i narracji muzycznej. Inspiracją do napisania Don Juana był wierszowany dramat autorstwa Nikolausa Lenau. Strauss poprzedził partyturę kilkoma wersami, w których poetycko przemawia Don Juan.

Pierwsza część dotyczy tęsknoty i pragnień Don Juana. Dąży do przyjemności i pragnie podbić serca kobiet, osiągnąć własną satysfakcję. W drugiej części Don Juan wyraża swoje poglądy i przedstawia swoje zdanie na temat kobiet i pożądania.

Ale jest też druga strona Don Juana: ostatnia część opisuje przygnębionego, niezadowolonego bohatera. Jest zadowolony z przeszłości, prawdopodobnie z dawnej sceny miłosnej, ale teraz wpada w dołek słabości i wewnętrznej pustki.  Chociaż poemat posiada budowę jednoczęściową zbliżoną do formy sonatowej, to można w nim wyróżnić fragmenty odpowiadające narracji dzieła: motyw przewodni Don Juana, flirtowanie i wplątanie się w pułapki, pierwsza scena miłosna, Don Juan doświadcza przygód, druga scena miłosna, motyw zwycięzcy, bal maskowy, walka na miecze, wiedza i śmierć.

Aleksandra Świgut, pianistka, solistka i kameralistka, doktor sztuk muzycznych, pedagog Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie.
Według krytyków jedna z najbardziej wyrazistych osobowości sceny muzyki klasycznej.

Laureatka 17. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Edwarda Griega w Bergen oraz nagród specjalnych: nagrody publiczności i orkiestry oraz prestiżowej nagrody Steinway Prizewinners Concert Network.

Jako propagatorka wykonawstwa na fortepianach historycznych zdobywa laur II nagrody na Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim na Instrumentach Historycznych w Warszawie.  Półfinalistka Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Artura Rubinsteina w Tel Avivie, uczestniczka XVIII Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego w Warszawie (2021) oraz laureatka licznych młodzieżowych międzynarodowych konkursów pianistycznych (m.in w Ettlingen, Nowym Orleanie i Enschede).

Artystka jest częstym gościem elitarnych zespołów w tym Bergen Philharmonic Orchestra, Helsingborg Symphony Orchestra, Johannesburg Symphony Orchestra, Presidential Symphony Orchestra Ankara, Sinfonia Varsovia, Orkiestra XVIII Wieku, Netherland Symphony Orchestra, AUKSO, Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, Radomska Orkiestra Kameralna, Sinfonietta Cracovia, {oh!} Orkiestra Historyczna, Orkiestrą Filharmonii Szczecińskiej, Filharmonii Narodowej w Warszawie, Filharmonii Łódzkiej, Filharmonii Opolskiej, Filharmonii Krakowskiej, Filharmonii Bałtyckiej i innych.

Wspólnie z International Lutosławski Youth Orchestra pod batutą Przemysława Neumanna zadebiutowała Fantazją Kujawską Witolda Maliszewskiego w Grosser Saal w Gewandhaus w Lipsku. Została także zaproszona do wykonania recitali solowych i kameralnych podczas Tygodnia Muzyki Polskiej w Polskim Pawilionie podczas EXPO Osaka 2025, a także w Dubai Opera, gdzie promowała muzykę kompozytorów polskich.

Wydała cztery albumy: „Portrety Natury” z muzyką Edwarda Griega wspólnie z Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej i maestro Michałem Klauzą. Płytę z muzyką Fryderyka Chopina nagraną na fortepianie historycznym Erard dla Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina oraz płytę z muzyką Witolda Maliszewskiego dla wytwórni DUX wspólnie z Orkiestrą Filharmonii Opolskiej i Przemysłem Neumannem. W 2014 roku wraz z wiolonczelistą Marcinem Zdunikiem nagrała płytę z utworami Roberta Schumanna wydaną przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina w Warszawie.

Stworzyła muzykę do spektaklu „Tańczyć Konrada” w reżyserii Piotra Tomaszuka i realizacji Teatru Wierszalin. Spektakl został zaprezentowany w Teatrze KAI w Tokio (2023) oraz na Uniwersytecie Wileńskim (2024).

We wrześniu 2025 podjęła współpracę z zespołem muzyki dawnej Arte Dei Suonatori realizując projekt Arte Dei Suonatori Romantycznie, została solistką, dyrygentką oraz kierownikiem artystycznym zespołu.

Absolwentka Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, Akademii Muzycznej w Katowicach, Gdańsku oraz Guildhall School of Music and Drama w Londynie.

Nimrod David Pfeffer – dyrygent

Absolwent studiów magisterskich na kierunku dyrygentura orkiestrowa w klasie Alana Gilberta w Juilliard School, laureat stypendium im. Bruna Waltera. Po ukończeniu studiów otrzymał Nagrodę Charlesa Schiffa oraz Norman Benzaquen Career Advancement Grant. Ukończył także studia w zakresie gry na fortepianie oraz dyrygentury orkiestrowej w Mannes College of Music i jest absolwentem Programu Rozwoju Młodych Artystów im. G. i F. Lindemannów w Metropolitan Opera. Otrzymał stypendia Bagby Foundation for the Musical Arts oraz America-Israel Cultural Foundation. W 2016 roku objął stanowisko dyrektora muzycznego Lyric Opera Company of Guatemala, gdzie poprowadził spektakle Rigoletta Verdiego, Napoju miłosnego Donizettiego, Cyganerii Pucciniego i Traviaty Verdiego.

Poprowadził wykonania Czarodziejskiego fletu Mozarta w Metropolitan Opera w Nowym Jorku, zadebiutował z Węgierską Orkiestrą Narodową oraz Norymberską Orkiestrą Symfoniczną, wystąpił ponownie w New Israeli Opera, dyrygując wykonaniami nowej opery Yonatana Cnaana i Ido Ricklina w języku hebrajskim pt. Theodor, z Juilliard Orchestra wykonał Łaskawość Tytusa Mozarta, a z Israeli Opera współczesną operę Schitz Yoni Rechtera.

W poprzednich sezonach zadebiutował w Metropolitan Opera w Nowym Jorku (Wesela Figara Mozarta), Komische Oper w Berlinie (Czarodziejski flet), i Palau de les Arts w Walencji (Łaskawość Tytusa). Poprowadził także koncerty z udziałem Orkiestry Filharmonii w Stuttgarcie, Orkiestry San Francisco, Orkiestry Teatru Maryjskiego i Orkiestry Węgierskiej Opery Państwowej.