Małgorzata Priebe – sopran
Adrian Janus – baryton
Roman Perucki – pozytyw
Orkiestra Symfoniczna FZ
Marco Guidarini – dyrygent
Chór FZ
Martyna Kozanecka – przygotowanie chóru
prowadzenie: Sławomir Kozłowski

Program:
KRZYSZTOF PENDERECKI
Chaconne (in Memoria del Giovanni Paolo II)
JOHANNES BRAHMS
III Symfonia F-dur op. 90
GABRIEL FAURÉ
Requiem d-moll op. 48

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Muzyczna forma chaconne w swojej historii sięga epoki baroku, kiedy to wykonywana była jako utwór samodzielny, bądź stanowiła zmienną część zbioru tańców barokowej suity. Charakterystycznym elementem formy chaconne była powtarzana struktura partii basowej, która przyjmując formę melodii opadającej półtonami stanowiłą rodzaj swoistego lamentu. Koncepcję barokowej chaconne przeniósł Krzysztof Penderecki (1933-2020) na grunt muzyki współczesnej uzupełniając fragmentem tym  napisaną wcześniej mszę żałobną Polskie Requiem. Poszczególne częśći upamiętniają ważne postacie w historii Polski (stąd nazwa dzieła). W 2005 roku Penderecki dodając Chaconne do Polskiego Requiem zadedykował ją zmarłemu wówczas papieżowi Janowi Pawłowi II. Dzieło często wykonywane jest jako samodzielny utwór na orkiestrę smyczkową.

Do 1877 roku Johannes Brahms (1833-1897) ukończył swoje dwie pierwsze symfonie: Pierwsza Symfonia c-moll (op. 68) była owocem długiego okresu dojrzewania. Jej wstępne szkice datowane są już na 1862 rok. Druga Symfonia D-dur powstała zaledwie 12 miesięcy po pierwszej, a kolejne lata przyniosły szczyt twórczy Brahmsa, podczas którego stworzył serię arcydzieł takich jak m.in.: Koncert skrzypcowy,  II Koncert fortepianowy, dwie uwertury symfoniczne, dwa obszerne zbiory pieśni, trzeci
i czwarty zestaw Tańców węgierskich.

W 1883 roku Brahms powrócił do gatunku symfonii i spędzając lato tego roku w Wiesbaden, zajął się komponowaniem nowej Symfonii F-dur. Antonin Dworzak po wysłuchaniu pierwszej i ostatniej częsci zaprezentowanej przez Brahmsa ba fortepianie napisał: „Mówię bez przesady, że utwór ten przewyższa jego dwie pierwsze symfonie. Jeśli nie pod względem wielkości i potężnej koncepcji, to
z pewnością pod względem piękna”.

Kontynuując Beethovenowską tradycję muzyki symfonicznej Johannes Brahms nie znalazł się w nurcie typowym dla doby romantyzmu muzyki programowej. Oddając się czystej formie „muzyki absolutnej” unikał nadawania swoim utworom pozamuzycznych znaczeń. Z niechęcią przyjmował   nazwy, jakie wielbiciele jego muzyki nadawali skomponowanym Symfoniom. I Symfonia znana była jako Patetyczna, druga otrzymała miano Pastoralnej, a trzecią nazwano Heroiczną. Bohaterskiego charakteru możemy doszukać się w skrajnych częściach, z którymi kontrastują części wewnętrzne. Szczególną popularność zdobyłą sobie trzecia część Symfonii F-dur Poco allegretto, która często wykonywana jest jako samodzielny utwór, jak również posłużyła wielu współczesnym muzykom do opracowań na gruncie muzyki rozrywkowej i jazzowej.

Requiem – to muzyczna forma Mszy żałobnej. Nazwa pochodzi od początkowych słów  pierwszej części (Introitus) Requiem aeternam dona eis Domine et lux perpetua luceat eis, co znaczy Wieczny odpoczynek racz im dać Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Pierwsze zachowane zachowane zapisy Requiem sięgają XV wieku w twórczości Johannesa Okegema, chociaż najprawdopodobniej kompozytor wzorował się na dziełach Guillaume’a Dufay’a, których zapis się nie zachował.

Forma Requiem znalazła się w twórczości wielu kompozytorów we wszystkich epokach tj. Mozart, Verdi, Berlioz, Saint-Saens, Brahms, Dworzak i wielu innych.

Gabriel Faure (1845-1924) skomponował Requiem d-moll op. 48 w latach 1887–1890. Chóralno-orkiestrowa aranżacja skróconej katolickiej Mszy za zmarłych w języku łacińskim jest najbardziej znanym z jego obszernych dzieł. Koncentruje się ona na wiecznym spoczynku i pocieszeniu.

Utwór, składający się z siedmiu części, jest przeznaczony na sopran i baryton, chór mieszany, orkiestrę i organy. W odróżnieniu od typowych opracowań Requiem, pełna sekwencja Dies irae została pominięta, zastąpiona jedynie jedną z jej części Pie Jesu. Ostatnia część, In Paradisum, oparta jest na tekście, który nie jest częścią liturgii mszy żałobnej, lecz pogrzebu.

Fauré napisał o utworze: Wszystko, co udało mi się zachować w formie religijnej iluzji, zawarłem
w moim Requiem, które zresztą od początku do końca jest zdominowane przez bardzo ludzkie uczucie wiary w wieczny odpoczynek.

________________________________________

Małgorzata Priebe jest absolwentką śpiewu solowego w klasie prof. dra hab. Ryszarda Minkiewicza oraz dra hab. Krzysztofa Bobrzeckiego. Ukończyła również studia licencjackie na specjalności dyrygentura chóralna w klasie prof. dra hab. Marka Rocławskiego w Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku. Obecnie wykłada emisję głosu na macierzystej uczelni, a od 2025 roku jest także uczestniczką Szkoły Doktorskiej. W ramach rocznej wymiany studenckiej kształciła się w The Royal Danish Academy of Music w Kopenhadze.

Artystka prowadzi bogatą i wszechstronną działalność muzyczną, obejmującą wykonawstwo muzyki współczesnej, operowej oraz rozrywkowej. Kreowała m.in. role Amora w operze Orfeusz i Eurydyka C.W. Glucka, Księżniczki i Ognia w operze Dziecko i czary M. Ravela oraz Moniki w operze Medium G.C. Menottiego. Współpracowała jako solistka z takimi zespołami jak Orkiestra Filharmonii Zielonogórskiej, Orkiestra Filharmonii Świętokrzyskiej, Orkiestrą Polskiej Filharmonii Kameralnej w Sopocie, Orkiestrą Opery Śląskiej. W 2023 roku otrzymała nominację Rektora Akademii Muzycznej w Gdańsku w konkursie o Laur Czerwonej Róży dla najlepszego studenta województwa pomorskiego, a w 2024 została laureatką V Międzynarodowego Konkursu Wokalistyki Operowej im. Adama Didura. W styczniu 2024 roku wystąpiła na deskach Warszawskiej Opery Kameralnej w prawykonaniu opery familijnej Rafała Kłoczko. W 2025 roku ukaże się jej debiutancka płyta Unsung – autorski projekt zrealizowany dzięki wsparciu Miasta Gdańska w ramach Stypendium Kulturalnego, które otrzymała w 2023 roku.

Wzięła udział w nagraniu ponad 10 albumów. Niejednokrotnie dokonywała prawykonań, m.in. na festiwalu muzyki współczesnej “Pulsar Festiwal” w The Royal Danish Academy of Music, gdzie odbyła roczną wymianę studencką pod okiem Helene Gjerris. Brała udział w licznych master classach z takimi artystami jak Chantal Mathias, Bo Skovhus, Riccardo Mascia, Ulrike Sonntag, Izabela Kłosińska, Tomasz Konieczny.

Równolegle zajmuje się także wykonawstwem muzyki chóralnej. Od ośmiu lat współpracuje z utytułowanym Zespołem Wokalnym „Art’n’Voices”, z którym zdobyła Fryderyka 2021 w kategorii Album Roku – Muzyka Współczesna.

Adrian Janus
Absolwent Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach w klasie dr hab. Pawła Sobierajskiego.

Od 2021 roku uczestnik Programu Kształcenia Młodych Talentów „Akademia Operowa” Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, gdzie doskonali swoje umiejętności pod okiem wybitnych artystów: Olgi Pasiecznik, Izabeli Kłosińskiej, Katelan Terrell, Sophii Munoz i Michała Biela.

Debiutował na scenie Opery Śląskiej w Bytomiu w 2018 roku partią Roberto-Nardo w operze W. A. Mozarta La finta giardiniera. W 2019 roku wykonał partię Zbigniewa w Strasznym Dworze S. Moniuszki podczas 1. Festiwalu im. Wiesława Ochmana w Zawierciu. Kreował partię Uberto w operze G. B. Pergolesiego La serva padrona w Operze Śląskiej. Był solistą 27. Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena, 52. Międzynarodowego Festiwalu Wratislavia Cantans we Wrocławiu, 26. Festiwalu Gdynia Classica Nova, 13. Letniego Festiwalu Muzycznego w Radziejowicach.

Jest laureatem I nagrody na XXIII Międzynarodowym Konkursie im. I. Godina we Vrablach na Słowacji, I nagrody na IX Międzynarodowym Konkursie Wokalnym Bella Voce w Busku-Zdroju, II nagrody na V Międzynarodowym Konkursie Solowej Wokalistyki Sakralnej Ars et Gloria, a także laureatem XX Międzynarodowego Konkursu Sztuki Wokalnej im. Ady Sari w Nowym Sączu, Nagrody Fundacji Kościuszkowskiej dla wyróżniającego się śpiewaka Akademii Operowej oraz finalistą 13. Klaudia Taev Competition for Young Opera Singers w Parnu w Estonii.

Roman Perucki, dyrektor Polskiej Filharmonii Bałtyckiej
w Gdańsku, jest absolwentem gdańskiej Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki, w klasie organów prof. Leona Batora. Swoje umiejętności doskonalił uczestnicząc w mistrzowskich kursach organowych w kraju i za granicą.

Od 1997 roku jest profesorem macierzystej uczelni, a także
I organistą katedry w Oliwie. Dzięki swej wiedzy
i umiejętnościom powoływany jest w charakterze konsultanta do opiniowania projektów nowych instrumentów, remontów
i restauracji historycznych organów w świątyniach na terenie całej Polski.

Artysta koncertuje w kraju i za granicą (od krajów europejskich, przez USA, Kanadę, Chiny Japonię, po Australię i Amerykę Południową). W swoim dorobku ma ponad 2500 recitali. Grał m.in. w katedrze Notre Dame
w Paryżu, a także w katedrach w Gandawie, Lozannie (na nowych organach), Brukseli, Rydze. Prowadzi kursy mistrzowskie m.in. w Niemczech, Francji, Włoszech, Portugalii, Meksyku, Chorwacji oraz wykłady w uczelniach i szkołach muzycznych na terenie Polski.

Roman Perucki jest prezesem Pomorskiego Stowarzyszenia Musica Sacra, z którym organizuje m.in.: Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej w Oliwie, cykl koncertów Bliżej Bacha oraz Międzynarodowy Konkurs Organowy im. Jana Pieterszoona Sweelincka w Gdańsku,  którego jest dyrektorem oraz jurorem. Jurorem jest także w międzynarodowych konkursach organowych m.in.
w Kaltern (Włochy), Opawie (Czechy), Paryżu.

Roman Perucki zapraszany jest na znane międzynarodowe festiwale. Jako solista i kameralista występował m.in. z Orkiestrą Polskiej Filharmonii Bałtyckiej, Orkiestrą Polskiej Filharmonii Kameralnej, Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus.

Artysta ma w dorobku wiele nagrań płytowych (ponad 40 albumów) oraz dla Polskiego Radia
i Telewizji, NDR, telewizji brytyjskiej oraz słowackiej.

Chór Filharmonii Zielonogórskiej powstał na początku 2024 z inicjatywy Dyrektora Filharmonii Rafała Kłoczko, a jego założycielką i dyrygentką jest Martyna Kozanecka.
Obecnie Chór liczy przeszło 50 chórzystów w różnym wieku i o różnym doświadczeniu muzycznym. Mimo krótkiej historii, zespół ten ma już za sobą kilkanaście koncertów –
występował na deskach Filharmonii Zielonogórskiej i poza nią, wykonując zarówno dzieła a cappella jak
i z towarzyszeniem fortepianu, organów, kwartetu smyczkowego, zespołu dixielandowego oraz całej orkiestry symfonicznej. W repertuarze Chóru znajdują się dzieła polskie i zagraniczne, współczesne,
z XX wieku, romantyczne i klasyczne. Chórzyści mieli dotychczas okazję śpiewać pod dyrekcją wielu znakomitych dyrygentów takich jak: Agnieszka Franków-Żelazny, Norbert Twórczyński, Rafał Kłoczko, Małgorzata Bornowska, czy Marco Guidarini. W czerwcu 2025 roku Chór FZ wziął czynny udział
w drugiej edycji Międzynarodowych Spotkań Chóralnych “Stetinum Cantat.

Bilety 60/40
Koncert abonamentowy