Piotr Sałajczyk – fortepian
Orkiestra Symfoniczna FZ
Vladimir Kiradjiev – dyrygent
prowadzenie: Sławomir Kozłowski

PROGRAM
Ludvig van Beethoven
V Koncert fortepianowy Es-dur op. 73 („Cesarski”)

Ignacy Feliks Dobrzyński
Uwertura do opery Monbar, czyli Flibustierowie

Richard Strauss
Poemat symfoniczny Ucieszne figle Dyla Sowizdrzała

Bilety 60/40
Koncert abonamentowy

V Koncert fortepianowy Es-dur Beethovena, znany jako „Cesarski”, to ostatni i bodaj najsłynniejszy koncert fortepianowy kompozytora. Dzieło powstałe w okresie, gdy kompozytor zmagał się już z postępującą głuchotą, a mimo to stworzył utwór o niezwykłej sile, blasku i afirmacji życia. Koncert ten wyróżnia się symfonicznym rozmachem – fortepian nie jest tu jedynie solistą, lecz równorzędnym partnerem orkiestry, prowadzącym z nią dialog na wielką skalę. Pierwsza część, Allegro, zachwyca majestatycznym wstępem i heroicznie rozwijanymi tematami. Druga – Adagio un poco mosso – wprowadza moment kontemplacji i niemal mistycznego wyciszenia, który płynnie przechodzi w finałowe Rondo, pełne energii, triumfu i lekkości.

Podczas koncertu zabrzmi także uwertura z opery Monbar, czyli Flibustierowie Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego – kompozytora z kręgu polskiego romantyzmu, ucznia samego Carla Friedricha Rungenhagena i współczesnego Chopinowi. Utwór ten, rzadziej obecny w repertuarach koncertowych, przenosi słuchacza w świat przygody i morskiej awantury. Tytułowi flibustierowie, czyli korsarze i piraci, stają się pretekstem do stworzenia barwnej, dramatycznej narracji orkiestrowej. Dobrzyński operuje tu językiem romantycznej ekspresji: szerokimi tematami, kontrastami dynamicznymi i obrazowym instrumentarium, budując atmosferę napięcia, dynamiki i teatralności. Uwertura ma charakter niemal filmowy – to muzyczna opowieść o wolności, ryzyku i żywiole morza.

Ostatnim puntem w programie koncertu są Wesołe psoty Dyla Sowizdrzała Richarda Straussa – jeden z najbardziej błyskotliwych i dowcipnych poematów symfonicznych w historii muzyki. Strauss opowiada tu muzyką historię legendarnego błazna i prowokatora, który wędruje przez świat, obnażając ludzką głupotę i społeczne konwenanse. Utwór ma charakter epizodyczny – składa się z krótkich scen muzycznych, które ilustrują kolejne psoty Dyla. Orkiestra staje się tu teatrem postaci i sytuacji: od figlarnego tematu głównego, przez groteskowe przerysowania, aż po zaskakujące zwroty akcji i błyskotliwe puenty. Strauss wykorzystuje w pełni możliwości orkiestry, tworząc muzykę niezwykle barwną, dowcipną, a momentami wręcz karykaturalną. Finał, w którym los Dyla dopełnia się w przewrotny sposób, zamyka utwór ironicznym wręcz akcentem